بالاخره بعد از چند ماه که به رسول قول داده بودم قرمه سبزی یاد بگیرم امروز عزمم رو جزم کردم و یه قرمه سبزی جا افتاده درست کردم! البته هنوز جا نیفتاده ولی خوب از حالا که گذاشتم تا شب جا میفته دیگه. جات خالی رسول، بالاخره منم یه حرکت مثبت تو این زندگیمون کردم! حالا خدا کنه تو جا افتادن نسوزه! (رسول عاشق قرمه سبزیه ، عزیزم هر بار که زنگ میزنه میگه یاد گرفتی یا نه؟ قراره بعداً هغته ای 3 روز مرخصی بگیرم قرمه سبزیه جا افتاده براش درست کنم!)

واسه متفاوت بودن حال و هوای وبلاگ یه گریزی هم به سینما رفتنمون می زنم: این دفعه فیلم های پسر تهرونی ، امشب شب مهتابه (2بار) ، نسکافه داغ داغ و درباره الی (3بار) رفتیم! چقدرهم این درباره الی مسخره بود من نمیدونم این همه جایزه واسه چی گرفته.دفعه ی سوم با رسول داشتیم فکر می کردیم حالا کی گم شده؟!( نه خیلی فیلمو با دقت می بینیم! هر دفعه صحنه های جدید میبینیم!) ما که فقط به خاطر سینماش میرفتیم. آخه پسر تهرونی و امشب شب مهتابه هر دو توی یه سینما بودن، دیگه اونجا به اندازه ی کافی تابلو شده بودیم.درباره الی هم قرار نبود 3 بار بریم ولی روز آخر که دیگه رسول واسه عصرش بلیط داشت، سه شنبه هم بود و با اینکه هفته ی قبلش سه شنبه برنامه مون رو کنسل کردیم چون سینما نصف قیمت بود و از روزای دیگه شلوغ تر بود ولی خوب آخرش دلو زدیم به دریا و رفتیم نسکافه رو دیدیم، آخر فیلم به این نتیجه رسیدیم که حیفه ، روز آخره در نتیجه سانس بعدی رو پریدیم تو سینمای روبرویی یه بار دیگه درباره الی رو دیدیم! بسی هم تابلو بودیم چون همه روبرو رو نگاه می کردن ما همدیگه رو! خداراشکر اصلاً هم حرف کم نمیاریم!

تازه یه جای جدید کشف کردیم: تلکابین (یا تله کابین؟!). شما هم اینقدر بیکار نشینید ، یه کم به مخیّله تون فشار بیارین ببینید دیگه چه جاهایی میشه ما بریم که دوست و آشنا و همسایه و از این نوع اقوام سر زده و بی خاصیت نبینیم؟

پ.ن: الان ۱۹ روزه که رسول رفته... دلم تنگ شده براش... نبینید اینجا مثلاً خوش اخلاقم و قابل تحمل! تو خونه همه عذاب میکشن از اخلاقم! کسی جرات نداره یه کلمه با من حرف بزنه! این چه وضعشه خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا...............